سازمان مجاهدین خلق ایران، داعش و جنگ عراق

بیش از یک سال است که جنگ خانمانسوز در سوریه می گذرد و برای اولین بار یک کشور به نقطه قدرت نمائی کشورهای منطقه و ابرقدرتهای جهانی تبدیل شده است. در همین کشور دولتهای منطقه راه را برای درست کردن یک گروه تندرو تر از القاعده، داعش باز کردند. گروهی که رهبر القاعده ایمن الظواهری آنها را تندرو تر از القاعد می داند.

ابوبکر بغدادی رهبر داعش پس از چند ماه جنگ و گریز و تسلط بر استان انبار عراق، هفته گذشته به نیروهای تحت امر خود فرمان داد که سامرا که محل تولد وی است تسخیر نمایند. آنها پس از چند روز جنگ و گریز در اطرف شهر نتوانستند آن شهر را تسخیر کنند و در نهایت به سوی موصل رفتند تا جبهه جنگ را در آنجا باز نمایند. پس چند روز جنگ روز سه شنبه ۲۰ خرداد موصل را تسخیر نموده و این حرکت داعش باعث شد که ارتش نوری الماکی در کمترین زمان همه امکانات خود در سه استان سنی نشین عراق به جا بگذارند و به جای دفاع از مردم شهرها در مقابل تروریست های اسلام گرای داعش ، جان خود را به در برند.

هدف من از این نوشته تحلیل داعش و چگونی پیدایش آنها نیست. هدف من در این نوشته نگاه سازمان مجاهدین خلق ایران در رابطه با وقایع امروز درعراق است.

سازمان مجاهدین خلق ایران پس از سقوط صدام حسین هم پیمان استراتژیک خود در طول سالهای گذشته تلاش نموده است که به هر صورت شده با بازماندگان صدام حسین در عراق رابطه خوبی داشته باشد. آنان برای این ارتباط از شیوه های مختلف استفاده نموده اند از جمله می توان به برگزاری جشن های بزرگ در عراق، دعوت سران قبایل به اروپا، کمک و درست کردن سازمانها و انجمن های مختلف در عراق و کمک مالی به آنها می توان نام برد. مجاهدین خلق اگر چه پس از سقوط صدام می دانستن جای در عراق ندارد ولی تا به امروز حاضر نشده است که از امکانات مالی و دست بالایش در انتقال نیرو به اروپا برای انتقال نیروها در عراق استفاده کند( مجاهدین در جنگ اول خلیج بیش از ۱۰۰۰ کودک و نوجوان را در کمتر از دو هفته بصورت قاچاق وارد کشورهای غربی کردند). رهبری مخفی سازمان مجاهدین فکر می کند که در نهایت با کمک نیروهای باقی مانده بعث بار دیگر دست آنان در عراق باز می شود و یا اگر هم کسی از نیروهای آنان کشته شود صف شهیدان آنان طولانی تر می شود و آنها می تواند برای تبلیغ زنده ماندن خودشان از آن استفاده کنند.

پس از سقوط موصل بار دیگرسازمان مجاهدین در میدیای خود با خوشحالی از آنچه در عراق اتفاق افتاده است کار تبلیغی را آغاز نمود. آنها فکر می کنند که این فضای جدید و تحولات آن به سود آنها است. اگر چه رهبری مجاهدین در این شرایط جرات این را ندارد که مانند گذشته تحلیل های خود را آشکارا اعلام نماید. ولی هواداران تشکیلاتی آنها همان تحلیل را می کنند که در زمان اشغال کویت توسط صدام کرده بودند. در آن زمان آقای رجوی در قرارگاه اشرف با خواندن این شعر” تغاری بشکند ماسی بریزد – جهان گردد به کام کاسه لیسان، تحلیل خود را شروع نمود. آخر در آن زمان وی فکر کرد که با اشغال کویت وی هم می تواند با کمک صدام ایران را فتح کند. اگر چه با شکستن آن تغار نه تنها دنیا به کام سازمان مجاهدین و آقای رجوی نشد بلکه جهنمی برای آقای رجوی و سازمانش بوجود آمد و نتیجه آن کشته شدن تعدادزیادی از نیروهایش و مخفی شدن او تا به امروز است و تازه این کشتار تا به امروز ادامه دارد.

من به عنوان یک روزنامه نگار از روزی که موصل سقوط کرده است تمام اخبار را بررسی می کند و هر روز تمام خبرهای خروجی سایت مجاهدین را می خوانم. رهبران این سازمان تا به امروز حتی یک کلمه از طرف سازمان و شورای ملی مقاومت وابسته به خودش در رابطه با وضعیت کنونی عراق نداده اند. این در صورتی است که بیش از ۱۲۰۰ نفر از هوداران آنها در عراق می باشند. اما این بار آنها در سایت رسمی خود اخبار جنگ در عراق را بصورتی کاملا جانبداران از نیروی که شهرها را تسخیر می کند پبلیش می کنند. سازمان مجاهدین خلق ایران همانند سایت فارس نیوز که خیلی وقت ها خبری را از یک خبرگزاری بزرگ جهانی نقل می کند، وقتی خبر اصلی را نگاه می کنی آن خبر صد در صد خلاف آن است که فارس می گوید و یا خبری که به نقل از آن خبرگزاری نوشته وجود خارجی ندارد. مجاهدین با این شیوه به تحریف خبرهای امروز عراق ادامه می دهند.

سایت مجاهدین پس از سقوط موصل در یک خبر به نقل از الجزیره نوشت، تسخیر کامل شهر موصل توسط انقلابیون و عشایر عراق. سازمان مجاهدین خلق در این خبر و خبرهای دیگر نیروهای داعش را نیروهای انقلابی و عشایر عراقی می نامند که برای سقوط مالکی تلاش می کنند. در طول این چند روز آنها حتی یک بار از داعش نام نبرده اند و حتی به هوداران خود در دنیای مجازی گفته اند که تلاش کنند این را به همه بقبولانند که شهرها به دست نیروهای انقلابی و عشایر عراقی آزاد می شود و نه داعش. این حرفها که اینها داعش هستند گفته مزدوران رژیم جمهوری اسلامی ایران و دولت مالی است.!

برای من که از نزدیک مجاهدین را می شناسم آشکار است که این بار مجاهدین باز هم به قول رهبر مخفی آنها به فکر ماستی افتاده است که از تغار ریخته است. ولی من به آنها می گویم این ماست، سمی تر از حتی ماستی است که در جریان اشغال کویت خوردید. این ماست چه با شکست داعش و چه با پیروزی داعش می تواند عواقب جبران ناپذیری برای شما و مردم منطقه بخصوص کشورعراق داشته باشد. البته این را هم نباید پنهان کرد که برای رهبری مجاهدین ۱۲۰۰ نفری که در عراق هستند خروس های قربانی عزا و عروسی هستند و جان آنها برایشان ارزشی ندارد.

به غیر از مجاهدین که همانند کبک سر خود را زیر برف کرده اند و نیروهای داعش را به نام آزادیخواهان عراقی می نامنند. علامه رافعی مفتی عراقی نیز از ارتش عراق می خواهد که اسلحه شان را تسلیم انقلابیون کنند و می گوید این انقلابیون برادران شما هستند. وی آزاد سازی موصل، تکریت و محاصره کرکوک، را مبارزه برای رهایی ملت عراق به ویژه سنی ها از ظلم وستم مالکی توصیف می کند. در ادامه رافعی می گوید: حکومت مالکی و همپیمانانش برای ایجاد اختلاف میان فرزندان شهرهای آزاد شده و انقلابیون تهمت وابستگی به “داعش” و تروریسم را به آنها می زنند”.خنده دار بودن حرفهای این مفتی در اینجا است که وی می گوید داعش یک گروه تروریستی است و در جای دیگر از همه می خواهد که به آنها کمک کنند. به قول آن مثل معروف قسم حضرت عباس را باید قبول کرد یا دم خروس آقای مفتی عزیزرا ؟

آخرین سخن من با هوادران اروپا و آمریکا نشین این سکت مذهبی این است؛ برای اینکه به دور از حصارهای تشکیلاتی بدانید که در عراق چه می گذرد و به جای تنها نگاه کردن به سایتها و میدیای سازمان مجاهدین ، سری هم به میدیای آزاد جهانی بزنید تا خود پی ببرند که کسانی که امروز در عراق می جنگند چه کسانی هستند. آیا اینها داعش و بازماندگان نیروهای صدام هستند یا به قول سازمان مجاهدین ،انقلابیون و سران عشایر عراقی ؟. البته شکی نیست که مردم عراق از دولت مالکی به خاطر رشوه خواری و فساد مالی و نقص حقوق بشر و فشار اقتصادی خسته شده اند اما این حرکت و جنگ توسط داعش رهبری می شود.

به نظر من تحولات کنونی عراق نشانه شکست کامل سیاست قدرت های جهانی در عراق و منطقه است. زیرا با حمله نظامی به عراق و سقوط صدام، دولت مرکزی عراق و غرب تا این لحظه کنترل همه چیز را در عراق از دست داده و اگر جنگجویان اسلام گرای داعش بتواند در عراق حتی در این مناطق که در دست دارند تثبیت شوند یک افغانستان، سوریه و پاکستان دیگری در خاورمیانه بوجود آمده که امنیت منطقه و جهان را به خاطر خواهد انداخت.

لفانگ شعری از استاد حشمت منصوری شاعر نامدار ایلامی

آیا زمان مرگ دروغ های ما نرسیده است

• آیا زمان مرگ دروغ های ما نرسیده است

آیا زمان مرگ دروغ های ما نرسیده است

محمدرضا اسکندری: کاک محمدصدیق من و همه ملت روژهلات کوردستان بخصوص آنهائی که با نامهای مختلفی حزبی و غیر حزبی، سیاسی، مدنی روزنامه نگاری در جهان و کوردستان شناخته شده اند از شما شرمنده ایم و هر آنچه خودت صلاح می دانید آنجام بده. اما این را بدان که آینده ما را که با نامهای مختلف  فقط خالی بندی کرده ایم و یک میلیون که چه عرض کنم صد نفر هم عضو که به ایران سفر نکند نداشته ایم که از شما حمایت کنیم  و فقط نیرویی داشته ایم که همواره آماده شرکت در جش و رقص بوده اند  و جرائت شرکت در اکسیونی اعتراضی به خاطر رفتن به ایران و گرفتن حمام آفتاب نداشته اند رسوا خواهد 

محمدرضا اسکندری: اگر چه 25 روز است که از اعتصاب محمدصدیق کبودوند، فعال حقوق بشر و بنیانگذار سازمان حقوق بشر کوردستان که بیش از ۹ سال است در زندان اوین به سر می بر می گذرد و در طول این روزها خود را در کنار او احساس کرده ام، اما برایم بسیار سخت و طاقت فرسا است که نمی دانم و نمی توانم فریاد این انسان مدنی و انسان دوست باشم

زمانی که این خبر را شنیدم که  رژیم برای او آن هم در زندان تشکیل پرونده جدید قضایی با اتهامات ساختگی داده است و آقای کبودوند از روز نوزدهم اردیبهشت اعتصاب غذای نامحدودش را در زندان اوین شروع کرده است تلاش نمودم با تجربه چند ده کاری حقوق بشری خود به یک نقطه اشترک با دیگر افراد و سازمانها و گروهها و احزاب برسم و با آنها یک تلاش مدنی برای آزادی کبودوند در اروپا راه اندازی کنیم.

اولین جرقه ای که به ذهنم زد این بود که حال زمان آن رسیده است که ملت کورد بخصوص کوردهای روژهلات کوردستان به دور از دیدگهای سیاسی، عقیدتی، و حزبی همه با هم از حقوق محمدصدیق کبودوند حمایت نمایند.

با تعدادی از احزاب و سازمانها تماس گرفتم. همه گفتند ما هم عقیده هستیم و حمایت می کنیم. از آنها خواستم تا با نام سازمانها و تشکلات سیاسی خود در چهار پارچه از کبودوند حمایت نمایند. خیلی ها گفتند اگر ما با نام حزب خود حمایت کنیم به ضرر وی است ولی ما حمایت عملی می کنیم.

از روز اول که محمدصدیق کبودوند اعلام اعتصاب غذا نموده است تا امروز که این مطلب را می نویسم  فقط تعدادی کمتر از 30 نفر در چند شهر اروپائی دست به اعتراض و حمایت از آقای محمدصدیق کبودوند زدند.

این در حالی است در هر کشور اروپائی هزاران نفر کورد روژهلاتی که خیلی از آنها خود را سیاسی می دانند زندگی می کنند. سیاسیونی که  وقتی در جشن های آواز احزاب شرکت می کنند فقط خود را نماینده تمام عیار ملت کورد می دانند و دیگران را مزدور رژیم می دانند.

در حالی که این افراد در فیس بوک، شب و روز فعال هستند و با نام واقعی و مستعار مطلب پبلیش می کنند اما همین لشکربی عمل وقتی که پای عمل به میان می آید خبری از آنها نیست.

اگر ما کوردهای روژهلات کوردستان با صدها حزب و سازمان فرهنگی و سیاسی نمی توانیم حتی صد نفر در یک کشور، آن هم برای حمایت از محمدصدیق کبودوند فعال حقوق بشری جمع کنیم چرا خودمان را سر کار گذاشته ایم و حرف بی پشتوانه در سوشیال میدیا در رابطه با مبارزه مسلحانه و سرنگونی رژیم که بهای بیشتر از شرکت در یک حرکت اعتراضی می خواهد می زنیم.

اگر ما و احزاب ما چه قدیمی و چه جدید که رهبران آنها ادعا دارند که حزب آنها چند میلیون عضو در داخل و خارج دارند در هلند و سوئد که هزاران نفر کورد روژهلاتی وجود دارد برای اعتراض به اعدام کمانگر و حال برای اعتراض به اتهام جدید محمدصدیق کبودوند و اعلام حمایت از اعتصاب وی در هلند  و سوئد کمتر از 15 نفر جمع می شوند آیا زمان مرگ دروغ های ما نرسیده است؟

اگر در شرایط کنونی و آن هم در رابطه با محمدصدیق کبودوند تمام احزاب و نیروهای مدنی روژهلاتی نمی توانند چند صد نفر را به حمایت از وی به خیابانهای شهرهای بزرگ اروپائی بیاورند. غیر از اینکه همه ما شکست خورده های سیاسی و فرهنگی و مدنی هستیم چیزی بیش می ماند.

در طول گذر زمان همه ما از رهبران احزاب گرفته تا نیروهای مدنی همه چیزی فقط برای اینکه در خدمت خودمان باشد پیش برده ایم و حال ثمره این اشتباه استراتژیک را خوب می توانیم در این حرکت ها مشاهده کنیم.

نیروی هودار حزبی و مدنی در مراسم رقص  و آواز را نمی توان محک زد. نیروی واقعی یک حزب سیاسی در میدان نبرد سیاسی و تشکیلاتی است که می توان آن را محک زد.

برای من این سئوال بزرگی است.  زمانی که همه احزاب از حرکت و اکسیونهای برای حمایت از محمدصدیق کبودوند حمایت می کنند و آن هم 15 نفر که بیشتر آنها هم کورد و طرفدار احزاب نیستند می آیند. آیا رهبران در خواب این احزاب از مسئولین این کشورها سئوال نمی کنند پس آن نیروی که شما می گوئید با ما هستند کجا است که در اکسیونی که ما تائید می کنیم شرکت نمی کنند.

نکند خدائی نکرده به قول آقای ظریف که گفت ما در خارج مخالفی نداریم اکثریت غالب ایرانیان همیشه در زمان تعطیلات در ایران هستند و این تعداد انگشت شمار که علیه ما اعتراض می کنند در مقابل آنها چیزی نیستد درست است.

در پایان واقعا نمی دانم چه بگویم؟

در یک طرف محمدصدیق کبودوند را می بینم که با تن رنجور و ضعیف روی تخت بیمارستان که به قول دکترها احتمال ایست قلبی دارد با مرگ دست و پنجه نرم می کند و عزم مرد بزرگی که نمی خواهد بار دیگر قربانی استبداد شود.

و در طرف ملتی که همانند جگر زلیخا است و نمی داند و نمی خواهد بفهد اگر برای حمایت از محمدصدیق کبودوند دست به اعتراض بزند از آینده خود و فرزندانش دفاع نموده است.

اگر چه خوب می دانم که این رژیم ضد انسانی ارزشی برای انسان قائل نیست و این را در سالهای زندان با گوشت و پوست و استخوانم درک کرده ام و میدانم پایان این حرکت اگر اینطور پیش برود مرگ محمدصدیق کبودوند است.

مغزم جوابی برای این مشکل بزرگ ندارد. برایم سخت است بدون اینکه محمدصدیق کبودوند به خواسته های به حق خود برسد به خاطر اینکه جانش در خطر است از وی تقاضای پایان اعتصاب غذا کنم.

در مقابل برایم سخت است که برای ادامه اعتصاب غذا وی هورا بکشم. اگر چه محمدصدیق کبودوند برای من در طول بیش از 9 سال زندان نماد مقاومت و انسان دوستی است. اما من همانند خیلی از احزاب شرقی که همیشه مرده یک مبارزه را می خواهند برای پیش برد کارشان، اما من زنده کاک محمدصدیق کبودوند را می خواهم برای اینکه در آینده اگر آینده ای با این مردم که سکوت کرده اند و منافع خود را بر همه چیز ترجیح می دهند باشد این کبودند است می تواند با همکاری افرادی همانند خود و از جنس خود یک جامعه مدنی بر طبق معیارهای جهانی درست کنیم. زیرا کبودند دست بر جای بسیار حساس اجتماعی گذاشته است. مبارزه با اعدام، احقاق حقوق همه انسانها به دور از رنگ و ایدئولوژی و ملیت.

در پایان می گویم کاک محمدصدیق من و همه ملت روژهلات کوردستان بخصوص آنهائی که با نامهای مختلفی حزبی و غیر حزبی، سیاسی، مدنی و روزنامه نگاری در جهان و کوردستان شناخته شده اند از شما شرمنده ایم و هر آنچه خودت صلاح می دانید آنجام بده.

اما این را بدان که آینده ما را که با نامهای مختلف  فقط خالی بندی کرده ایم و یک میلیون که چه عرض کنم صد نفر هم عضو که به ایران سفر نکند نداشته ایم که از شما حمایت کنیم  و فقط نیرویی داشته ایم که همواره آماده شرکت در جش و رقص بوده اند  و جرائت شرکت در اکسیونی اعتراضی به خاطر رفتن به ایران و گرفتن حمام آفتاب نداشته اند رسوا خواهد کرد

در پایان باز هم تکرار می کنم آرزوی من زنده ماندن شما برای آینده است.

با این همه خالی بندان سیاسی و فرهنگی که مبارزه آنها فقط فیس بوکی است و هر روز یک عکس جدید با یک فیگور جدید می گذارند و در چت رومها مختلف در حال لاس زدن با هم دیگر هستند سرنوشت  روژهلات بدتر از این خواهد شد. مبارزه باید واقعی و قابل لمس باشد. من نه حزبی و نه ادعای رهبری داشته ام اما روی سخن ما با رهبران احزاب است. تا زمانی که رهبران سیاسی روژهلات کوردستان به جای کنکاش جامعه خود و تنها وابستگی سیاسی و اقتصادی به مردم روژهلات پیش نروند و باز هم منتظر این باشند کسانی در طول سالهای گذاشته  در باشور به آنها کمک کرده اند کمک نمایند کسانی که خود غلام حلقه به کوش کشورهای کرد کش منطقه بودند در روژهلات کوردستان بر همین پاشنه خواهد چرخید و بهتر است وقتی کبوند و یا کمانگرهای اعدام می شود اطلاعیه حمایت ندهند چون هم آبروی خود را می برند و هم آبروی روژهلات. چون اعلامیه حمایت چندین تشکل سیاسی مدنی و حزبیروژهلاتی  و آمدن 15 نفر خود مایه ابرو ریزی است

نشست دیپلماتیک کردها در لاهه

داعش ادامه دهنده راه امپراطوری عثمانی

سیروس امامی گورانی زیبائی سورانی

گورانی نیشتمان با صدای گرم سیروس امامی

گورانی نیشتمان با صدای گرم سیروس امامی

همجنس گرایی

همجنس گرایی

سلام امروز که بعد از چند وقت اومدم از همجنس گرایی از چند تا منبع مختلف براتون مطلب گذاشتم...امیدوارم بهره کافی را ببرید....اول از کتابی شروع میکنم که به نظر من یکی از بهترین کتاب هاست...کتاب جامعه شناسی از آنتونی گیدنز ترجمه منوچهر صبوری



                                          همجنس گرایی


همجنس خواهی در همه ی فرهنگها وجود دارد.با وجود این مفهوم شخص همجنس خواه  (homosexual person)-کسی که آشکارا از لحاط سلیقه جنسی اش از اکثریت جمعیت جدا گردیده-مفهوم نسبتا جدیدی است.پیش از قرن ۱۸ به نظر نمی رسد که این مفهوم وجود داشته است.عمل لوط توسط مقامات کلیسا و قانون محکوم گردیده بود؛در انگلیس و چندین کشور دیگر مجازات مرگ برای ان تعیین شده بود.اما لواط به طور اخص به عنوان یک تخلف همجنس خواهانه تعریف نگردیده بود.

این عمل به روابط  بین مردان و زنان و حیوانات بین خودشان تطبیق می کرد. اصطلاح همجنس خواهی (homosexuality)در دهه ی ۱۸۶۰ ابداع گردید، و از آن پس همجنس خواهان بیش از پیش به عنوان نوع جداگانه از افراد که دارای انحرافات جنسیشی بعد از این زمان آغاز     می گردد.

مجازات مرگ برای اعمال غیر طبیعی در ایلات متحده آمریکا پس از استقلال و در اروپا در اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم لغو گردید، اما تقریبا چند دهه پیش در بریتانیا و تقریبا همه کشورهای دیگر غربی همجنس خواهی همچنان عملی تبهکارانه به شمار می رفت.

                       همجنس گرا و هم جنس باز

از آغاز خلقت تاکنون بحث روابط جنسی یکی از مقوله های مهم و جنجالی  در زندگی بشر بوده است. انسانها در طول قرنهای متمادی  تلاش کرده اند به شیوه های مختلف از روابط جنسی خود لذت ببرند یکی از نکات لذت بخش در زندگی انسانی روابط عاشقانه جنسی است.

تلاش نگارنده در این مقاله بر آنست تصویر واضحی در مورد همجنس گرائی و همجنس بازی ارائه دهد.

بحث همجنس گرائی " Homosexual" یکی از مقوله هائ است که ریشه در تاریخ بشریت دارد. این مسئله در جهان غرب پس از کش و قوس های فروان،مخالفت گسترده کلیسا ها و تثبیت حقوق شهروندی به نقطه خوبی رسیده است. ولی در سایر نقاط جهان هنوز نه تنها در این رابطه به صورت جدی بحث و گفتگوئی صورت نگرفته است بلکه با قدرت گرفتن حکومت های مذهبی در آسیا و افریقا این مسئله به مشکل بزرگی تبدیل شده است.بخاطر اعمال فشار از طرف جناح های مذهبی، طرفداران حقوق هم جنسگرایان بعضی اوقات به اشتباه می افتند و به حمایت از هم جنس بازان و یا به قول مردم بچه بازها دست می زنند.از انجائی که بحث پیرامون مسئله همجنس گرائی مردود شمرده میشود تاکنون کمتر کسی در رابطه با این مقوله مهم به یک بررسی علمی و هم جانبه دست زده است.در همین راستا تصمیم گرفته ام به عنوان یک کارشناس علوم اجتماعی و تربیتی یک بررسی جامع از این مسئله ارائه بدهم. بدان امید که دیگر دوستان نیز مرا در این راستا یاری رسانند.

اولا باید بدانیم که همجنس گرا به چه کسی می گویند و فرق آن با بچه باز و یا همجنس باز چیست.

همجنس گرا، داراى احساسات جنسى نسبت به جنس موافق(مرد با مرد و یا زن با زن) است و از این نوع روابط جنسی لذت می برد و تمایلی به رابطه جنسی با جنس مخالف خود ندارد. در مقابل این گرایش جنسی به فردی که به جنس دیگر گرایش داشته باشد دگرجنس‌گرا و به افرادی که هم به جنس دیگر و هم به همجنس خود تمایل دارند دوجنس‌گرا می‌گویند.

هم جنس باز یا بچه باز، به افرادی گفته می شود که برای ارضائ جنسی خویش از کودکان و جوانان و یا هم جنس های خود بدون اینکه طرف مقابل لذتی از رابطه جنسی ببرد استفاده می کند. به این قبیل افراد که عموما با افراد زیر 18 سال عمل جنسی انجام می دهند پدوفیل گفته می شود. 

در فرهنگ اسلامی نیز به ارتباط جنسی بین مردان «لواط» (برگرفته از نام لوط پیامبر قومی که به این کار مشهورند) و به ارتباط جنسی بین زنان «مساحقه» می‌گویند. در گویش مردم

افراد همجنس‌گرا مرد همجنس‌باز می گویند و این کلمه ریشه در فرهنگ مذهبی مردم و شیوه های ارضای جنسی هم جنس بازان دارد.

متاسفانه باید گفت که در جامعه ما به خاطر سرکوب تمام عیار و فقر فرهنگی تا به حال این مسئله از لحاظ اجتماعی توسط کنشگران اجتماعی مورد بررسی و تحقیق قرار نگرفته است.و هیچ کس نمی داند که چه تعداد هم جنسگرا و چه تعداد هم جنس باز در ایران داریم.

قبل از وارد شدن به بحث تفکیک این دو مقوله بهتر است به این بپردازیم در ایران ارتباطات جنسی چگونه است.

در جامعه ای که ارتباط دو جنس مخالف با هم جرم است، پس برقراری روابط جنسی هم جنس ها کاری آسان و بدون درد سر است.اما آیا این روابط همیشه با آزادی کامل و به دلخواه صورت می گیرد. در این رابطه باید بگویم نه.

در تمام لایه های جامعه از آخوند حوزه گرفته تا دانشجو و دانش آموز این ارتباط وجود دارد و خواهد داشت. اما در جاهائی که ارتباطات بسته و افراد در محیط بسته تری زندگی می کنند این روابط بیشتر وجود دارد. در زندانها، حوزه های دینی، و شهرهای مذهبی این مسئله حاد تر است. حتی در بین سازمانهای سیاسی و در بین زندانیان سیاسی هم این مسئله وجود داشته و دارد.اما آیا این روابط را می توان روابط برابر نماید و آن را برابر با روابط هم جنس گرایان که در غرب وجود دارد نامید؟

پاسخ من به این سوال خیر است.زیرا این نوع روابط جنسی بر مبنای دوستی و علاقه به هم جنس خود نیست. بلکه بخاطر عدم آزادی و در خفاء صورت می گیرد. بیش از 90 در صد افرادی که دارای قدرت بدنی بیشتر، قدرت سیاسی و مالی هستند به افراد زیر دست خود که از لحاظ عاطفی و جسمی توانائی دفاع از حریم شخصی خود ندارند تجاوز می کنند.در تمام شهرها و روستا های ایران همه ما هزاران نمونه از این نوع قربانیان داریم. در شهری که من زندگی کرده ام دهها نفر وجود داشت که مورد تجاوز قرار گرفته بودند و هیچ کدام به میل خود تن به این کار نداده بودند.فقط یک مرد بود که با رضایت خود و حتی با دادن پول به کسانی که برایش کار می کردند سعی می کرد که مسائل جنسی خود را حل نماید.اما صدها و هزاران نفر دیگر در ایران زندگی می کنند که توسط لاتها و چاقو کشان و یا در شرایطی قرار گرفته که توسط دوستان خودشان مورد تجاوز قرار گرفته بودند.در فرهنگ ایرانی هم اگر یک بار به فردی تجاوز شد، دیگران هم می خواهند نفر دوم باشند.و تازه هم جامعه و هم حکومت قربانی را به محاکمه می کشاند به همین خاطر هزاران انسان و جوان به خاطر آنکه بی آبرو نشود سالها تا زمانی که خود قدرت مقاومت نداشته باشد با تجاوز یک نفر به صورت پنهانی راضی می شود.

حال با این مقدمه می خواهم وارد اصل مطلب شوم.

آیا کسانی که برای ارضائ جنسی خود در محیط بسته ایران از این شیوه ها استفاده می کنند می توان به آنها لقب هم جنس گرا داد. باز هم پاسخ من به این سوال خیر است.

این افراد به خاطر اینکه از چشم ماموران حکومتی در آمان باشند و ماموران حکومتی به رابطه دو جنس موافق شکی نکند دست به این کار می زنند!ضمنا در این رابطه جنسی کمترین احساس دوستی و آزادی وجود ندارد.در رابطه ای که یک طرف فاعل و طرف دیگر همیشه مفعول است به نظرهم جنس گرایان اروپائی نمی تواند رابطه هم جنس گرا یانه به ان گفته شود بنا به تجربیات و گفته آنها خیلی به ندرت اتفاق می افتاد که رول فرد برای همیشه مشخص باشد.

من چند نمونه از این روابط که در بین پناهندگانی که از ایران خارج شده اند و خود قربانی این روابط بوده اند می پردازم.

یک مرد ایرانی متاهل در طول زندگی زناشوئی با یک پسر بچه ارتباط جنسی برقرار کرده بود. پسر جوان در مغازه او کار می کرده. مرد ایرانی بعد از سالها استفاده جنسی پسرک را با خودش به هلند می آورد. پسر بچه که دیگر جوان 20 ساله شده بود پس از یک سال اقامت در هلند دیگر راضی به ارتباط جنسی با آن مرد نمی شود. مرد با شیوه های مختلف او را مورد تجاوز قرار می دهد و در نهایت پسر جوان به پلیس داستان را می گوید.مرد همجس باز پسر جوان را که دیگر حاضر به رابطه با او نیست به قتل می رساند. به خاطر اینکه پسرجوان کسی را ندارد مرد متجاوز فقط به 4 سال زندان محکوم می شود و پس از 4 سال از زندان آزاد می شود.

یکی نمونه دیگر: یک جوان هم جنس گرا می گفت به خاطر خوشگل بودنم آنقدر در ایران مورد تجاوز قرار گرفتم که حال دچار مشکل و بحران شدید شده ام و نمی دانم که از چه خوشم می آید.

در ضمن به  یاد حرف دوستم افتادم که مسئول سازمان میراث فرهنگی ایران بود. او گفت یک دوست داشت ، اهل تبریز بود و پدرش در زمان شاه دوست داشت که او آخوند شود. او را به حوزه تبریز می برد که در آنجا درس بخواند. یک روز پسر جوان می رود تا از کتابخانه حوزه کتابی را بیاورد. وقتی وارد کتابخانه می شود صدای از حجره بغلی به گوشش می رسد. کنجکاو می شود و در را باز می کند. می بیند که مدیر حوزه یکی از طلبه ها را لخت کرده و دارد با او تجاوز می کند. پسر جوان پا به فرار می گذارد و داستان را به پدرش می گوید. پدرش دست او را می گیرد و او را به کلاس موسیقی می برد. او به جای که آخوند شود به

کار آهنگ سازی روی می آورد.

از این نوع تجاوزات در همه جا اتفاق افتاده و هر روز هم می افتد. اما این حرکت افراد را چه می شود نامید.

آیا می شود این اعمال را آزادی و هم جنس گرائی نامید؟

پس مرز هم جنس گرائی و بچه بازی کجاست؟

کنشگران اجتماعی خوب باید بدانند که هروقت یک نفر به صورت مداوم مورد تجاوز قرار بگیرد دچار مشکل بزرگ روانی و جنسی می شود. در خیلی از موارد فرد قربانی نمی داند که در چه دامی گرفتار شده است. دچار بحران جنسی می شود.

برای اینکه فرق هم جنس گرا و بچه باز و یا همجنس باز را در اروپا بدانیم خلاصه گفتگویم را با دو همجنس گرا هلند ی در اینجا می آورم.

یک نفر که بیش از 55سال داشت و مهندس بود تا دوسال قبل یک زندگی مشترک با زنش داشته بود او صاحب 3فرزند است اما دوسال پیش پس از سالها کشمکش با خودش که هیچ گونه میل به زنش و هیچ جنس مخالفی  نداشته بوده و تا 55 سالگی ادامه زندگی مشترکش را فقط به خاطر خانواده و محیط پیرموانش ادامه داده بوده، از همسرش خیلی دوستانه جدا می شود و با یک مرد زندگی جدیدی را آغاز می کند او می گوید در این دوسال بیشتر از تمام زندگیش لذت برده است.

نمونه دوم یک مرد 28ساله است.او از اول هیچ کششی با جنس مخاف نداشته است و همیشه حتی در دوران مدرسه به پسرها علاقه بیشتر داشته است تا دخترهای همکلاسیش. ولی تا 18سالگی از ترس خانواده این مسئله را با آنان در میان نمی گذارد. اما در 18 سالگی و مستقل شدن به رویای خود که زندگی با یک مرد است سامان می بخشد. او می گوید که رابطه جنسی برابر با دوست پسرش دارد و اینطور نیست که یکی فاعل و یکی مفعول باشد. آنان از هم لذت می برند.

اگر این گفته های دو نفر هلندی هم جنس گرا را باآنچه که در کشور ما اتقاق می افتد مقایسه کنیم ، بخصوص آخرین جنایتی در قزوین روی داده بود و یک قاضی به یک جوان 13 ساله تجاوز کرده بوددرمی یابیم که ما در کشورمان پدوفیل و هم جنس باز بیشتر داریم تا هم جنس گرا. هم جنسگرایان هر روز با یک نفر نیستند و رابطه غیر برابر ندارند . آنهائی که این کار را می کنند همان بچه باز ها و یا همجنس باز ها هستند که متاسفانه در کشور ما تعدادشان بیشتراز هم جنس گرایان است.  

ما نباید به خاطر دفاع از حقوق انسانی و آزادی، از متجاوزان دفاع نمائیم. اگر چه متاسفانه حکومت جمهوری اسلامی متجاوز و کسی که به او تجاوز شده جرم آنان را در یک کفه ترازو

قرار می دهد و هر دو را به طور مساوی مجرم می شناسد ولی ما باید سعی کنیم در این رابطه متجاوزان را رسوا و کسانی که مورد تجاوز قرار گرفته اند مورد حمایت قرار دهیم.

همجنس گرایی یک نیاز طبیعی وجنسی بخشی از انسانهای جامعه اعم از مرد و زن است هرانسانی حاکمیت بر تن وروان، نیاز و عاطفه فردی خود را دارد.اما جامعه هم جنسگرایان ایرانی باید سعی کنند با دادن آگاهی، هم جنس بازان را رسوا نمایند و روشنفکران نیز باید بدانند که نادیده گرفتن حقوق همجنس گرایان و کاربرد خشونت برعلیه آنان یکی از سنتهای زشت فرهنگی ماست.نمی توان از اهمیت نفی خشونت در فرهنگ ایرانی سخن گفت اما در رابطه با خشونت برعلیه هم جنس گرایان سکوت کرد.

در قوانین ایران مجازات همجنس گرایی مرگ است و نوع مرگ را قاضی تعیین می کند(ماده ۱۴۱). این در حالی است که چند روز گذشته در همین جمهوری اسلامی قاضی فلاح در قزوین به یک پسر بچه 13 ساله تجاوز کرده بود.

حال ما باید این دو مقوله را از هم جدا سازیم و در جهت حمایت از هم جنسگرایان و مقابله با بیماران جنسی و یا پدوفیلی در ایران مبارزه نمائیم.هر فردی نمی تواند برای ارضای جنسی خویش، چون رژیم مخالف هم جنسگرا یان است، دست به هر تجاوزی بزند.به نظر من در ایران ما بیشتر هم جنس باز داریم تا هم جنس گرا وهمجنس گرایان ایرانی خود نیز قربانی این جنایت کاران شده اند. البته من از هم جنس گرایان زن ایرانی معذرت می خواهم که در رابطه با مشکل آنان چیز زیادی یاد آوری نکرده ام، چون در این رابطه اطلاعات بسیار کمی دارم.امیدوارم که خود آنان و یا کسانی که در این رابطه اطلاعات داردند به این مسئله بپردازند.

محمدرضا اسکندری

کارشناس اجتماعی هلند

mreskandari@gmail.com

 http://www.payieez.blogspot.com/

 

«این‌بار من با مرتضوی موافق هستم»

محمدرضا اسکندری

mreskandari@gmail.com

متاسفانه برخلاف دنیای مدرن که دولت‌ها برای آگاه کردن مردم ‌خود تلاش می‌کنند، در ایران کنونی بحث، تحقیق و مصاحبه در رابطه با مشکلات اجتماعی ازجمله مشکلات جنسی، ارتباط جنسی سالم، پرنوگرافی و باندهای مافیایی ‌سکس و هزاران مشکل ‌دیگر برای روزنامه‌نگاران و سایت‌های سیاسی و اجتماعی در ایران مساوی با بسته شدن و بیکار شدن کارمندان آن موسسات است.

در این راستا روزنامه‌ها و نشریه‌های داخل کشور در رابطه با مسائل مهم ‌جوانان و جامعه مانند ایدز، مافیای پرنوگرافی و تجاوزات خانوادگی که در هر جامعه وجود دارد، حق ندارند مطالبی را در این‌باره بنویسند و یا فکر می‌کنند که این خط قرمز حکومت برای مطبوعات و رسانهای جمعی است و یا روزنامه‌نگاران و روزنامه به خاطر این‌که از انتشار روزنامه و یا هفته‌نامه آن‌ها جلوگیری نشود، در این رابطه سکوت کرده‌اند.

سال‌ها‌ست که‌ مافیای پرنوگرافی ایرانی به تبلیغ سکس با کودکان و جوانان و سکس خانوادگی در ایران‌ دست زده، ولی تازه آقای دادستان تهران، سعید مرتضوی ‌بیدار شده است و در این رابطه به خبرگزاری فارس گفت که برای برخورد با فعالیت سایت‌های «الحادی و غیر‌اخلاقی» مجموعه‌ای در دادستانی تشکیل شده است که این سایت‌ها را ردیابی و با آن‌ها برخورد قانونی می‌کنند. وی گفته است: «برخورد با سایت‌های ضد دین و سایت‌های غیر‌اخلاقی در اولویت قرار دارد و قاطعانه با این سایت‌ها برخورد می‌کنیم.»

اگر چه آقای مرتضوی سابقه‌‌ی خوبی ‌در برخورد با اهل قلم و روزنانه‌نگاران کشورمان ندارد، اما باید روشنفکران به این مَثَل کردی توجه داشته باشند که بعضی اوقات در یک مزبله‌دانی ما شاهد روئیدن یک گل هم هستیم. منظور کردها از این ضرب‌المثل این است که هرچیز را نباید سیاه و سفید کنیم. به‌خاطر سابقه‌ی کارهای آقای مرتضوی، نباید با همه حرف‌های که او می‌گوید چشم بسته مخالف کرد و حرکت او برای مسدود کردن سایت‌های اینترنتی پورنوگرافی ‌و تعقیب سریع‌ عاملان آن به مخالفت پرداخت و دفاع از مافیای پورنوگرافی را نشان آزادی‌خواهی خود بدانیم.

هم‌وطنان و کنشگران اجتماعی، حال که دادستان تهران سر یکی از زخم‌های اجتماعی را باز کرده است، ما کنشگران اجتماعی و روزنامه‌نگار باید از این تاریخ به بعد تلاش کنیم که در رابطه با این مشکل و سایر مشکلات که تا به حال صحبت از آن‌ها تابو بود و از سوی حکومت به «تبلیغ‌ غیر‌اخلاقی و زیر سوال بردن نظام» بوده، بحث کنیم ‌و به این مشکلات بپردازیم.

به نظر نمی‌رسد که دولت ایران برنامه‌ی مشخص و کارآمدی علیه شیوع بیماری ایدز، آموزش جنسی سالم و اقدام علیه پورنوگرافی و سایر مسایلی ‌که برای یک جامعه سالم ضروری ‌است، داشته باشد.

دادستانی تهران از برخورد با سایت‌های پورنو خبر داده است

تا به حال هم مسوولان همانند کبک سرخود را در برف کرده‌اند و کنشگران اجتماعی و روزنامه‌نگاران کشور را که خواستار آگاه کردن جوانان و خانواده‌ها بوده‌اند، با حربه «تبلیغ ‌علیه نظام» خاموش نموده و این باور را تبلیغ کرده داشته است که در ایران هیچ حرکت غیر‌اخلاقی و غیر‌انسانی وجود ندارد و در جامعه‌ای ‌که این مشکلات را ندارد، نیازی نیست که در رابطه با این مسائل که مختص به دنیای کفر‌آمیز غرب است، بحث و گفت وگو شود‌.

در طول این سال‌ها تلاش خیلی از کنشگران اجتماعی در کشور برای آگاه کردن جوانان و مردم ایران در رابطه با شیوهای جلوگیری از زیاد شدن ایدز و دیگر مسائل اجتماعی، با مشت‌های آهنین جواب داده شده است.

آقای محمدعلی توفیقی، یکی از روزنامه‌نگاران داخل ایران هم معتقد است: «علت این مخالفت بی‌دلیل، خط قرمزهای عمدتاً سلیقه‌ای است که مبانی قانونی روشن و صریحی هم ندارند. به‌عنوان مثال اطلاع‌رسانی در مورد ایدز و روش‌های پیشگیری از آن، با این‌که ایدز یکی از معضلات اساسی جوامع مختلف از جمله ایران است، با مشکلات فراوانی ‌همراه است. چون عده‌ای می‌گویند سخن گفتن در این زمینه‌ها ممکن است قبح مسائل جنسی را در سنین پایین از بین برده و عملاً موجبات ترویج فساد اخلاقی فراهم شود.

چنین محدودیت‌هایی که عملاً تأثیری نیز تاکنون بر ترویج تقوا و حفظ سلامت جامعه نداشته‌اند، ناشی از نشناختن زمان و کوتاه‌بینی است و این‌گونه برخورد نمودن با پدیده‌های اجتماعی، مانند پاک کردن صورت مساله به‌جای حل آن است که در طولانی‌مدت بنیان‌های اساسی جامعه، مانند خانواده و سلامت را با تهدیدات جدی مواجه می‌نماید.‌»

در طول دو سال گذاشته من تلاش نمودم که روشنفکران، روزنامه‌نگاران و مددکاران اجتماعی را در داخل و خارج را به دامی که مافیای پرنوگرافی برای جوانان فارس زبان پهن کرده، به کمک بطلبم. متاسفانه خیلی‌ها با این تحلیل که حکومت ایران، از این مساله سو‌استفاده می‌کند، تا با این حربه آزادی محدود اینترنیتی در ایران را محدودتر نماید؛ از این حرکت استقبال نکردند و قربانیان را با این تحلیل، به امان خدا گذاشتند.

بار دیگر این را تاکید می‌کنم که خیلی از سایت‌های پورنوگرافی فارسی و هزاران وبلاگ پورنوگرافی با تبلیغ رابطه جنسی با اقوم درجه یک‌، رابطه جنسی با کودکان، نوجوانان وجوانان باعث شده اند که تمام نرم‌های جهانی را زیر پا بگذارند و ‌فضای اینترنتی ‌را برای جوانان و کودکانی که در فضای بسته ایران زندگی می‌کنند، نا‌امن نمایند و در این رابطه ‌‌موجب نگرانی خانواده‌ها شده‌اند.

آقای مرتضوی گفته است: «این سایت‌ها در آخرین اقدام فایل‌های تصویری از اعمال جنسی تهیه کرده و برای پخش در اینترنت ارسال کنند.»

این حرف مرتضوی درست است و همه ما در چند سال گذشته شاهد ‌حرکت این سایت‌ها و وبلاگ‌ها بوده‌ایم که با پخش فیلم‌های بعضی از بازیگران تلویزیون و سینمای ایران و هزاران زن، مرد، دختر و پسر گمنام، جیب‌های خود پر نموده‌اند.

شاید ما فقط قطره‌ای از این عملکرد مافیای پورنوگرافی ایرانی را دیده باشیم. اگر حرف‌های مرا قبول ندارید، فقط چند کلمه مانند سکس خانوادگی و یا داستان‌های سکسی را در جستجوگر کامپیوتر خود بنویسید تا خود شاهد این جنایت مافیای سکسی و پورنوگرافی پودوفیل‌های ایرنی باشید.

قوانین مربوط به پورنوگرافی‌ در جهان آزاد هم دارای قانونمندی خاص خود است. در هر کشوری‌ قوانین جهانی در این مورد رعایت می‌شود. مانند‌ این قانون که نمایش ‌پورنوگرافی، ‌به هرشکل برای کودکان و جوانان زیر ۱۸ سال ممنوع است و یا پخش فیلم‌ پورنوگرافی بدون اجازه افراد بزرگ‌سالی که در فیلم هستند، ممنوع و پخش کننده آن فیلم مجرم شناخته می‌شود. علاوه بر این اما دولت‌ها در مسایل جزیی دیگر خود تصمیم می‌گیرند که تا چه حد به این سایت‌ها و شرکت‌ها آزادی عمل داده شود.

پس حال که سایت‌ها و وبلاگ‌ها پورنوگرافی و داستان‌های سکسی ایرانی و فارسی‌ از خلای ندانستن زبان فارسی شرکت‌های اینترنیتی استفاده می‌کنند تا خط‌های قرمز جهانی را زیر پا بگذارند، چه راهی غیر از سازماندهی یک نیروی زبده دولتی مبارزه با این جنایتکاران اجتماعی باقی می‌ماند.

در هلند که من زندگی می‌کنم یک گروه در وزارات کشور و پلیس، شب و روز به شیوه‌های مختلف در تعقیب این افراد هستند و در این رابطه در سال تعداد زیادی از مردم هلند در این رابطه دستگیر و روانه زندان و یا جرمیه نقدی می‌شوند و یا سایت و وبلاگ آن‌ها برای همیشه بسته می‌شود.

وقتی که ما به خاطر این‌که آزادی اینترنتی در ایران محدودتر نشود، سعی می‌کردیم حرفی نزنیم و وقتی تا دیروز سران حکومت ایران حرف زدن را در این رابطه خلاف عرف اجتماعی حکومت اسلامی می‌دانست، حال باید ما خوشحال باشیم که حکومت تلاش دارد این افراد را زیر نظر داشته باشد.

البته شکی نیست ‌که ممکن است از این مساله استفاده شود تا در کنار آن بعضی از سایت‌ها خوب و مدنی را هم مسدود کنند، ولی وظیفه ما این است که در مقابل بسته شدن سایت‌هایی که ‌به مافیای پورنوگرافی و تبلیغ سکس با بچه‌ها‌، نوجوانان‌ و جوانان و سکس خانوادگی ربطی ندارند، بایستیم؛ در مقابل برای بستن و تعقیب مافیای سکس در ایران حامی این جنایتکاران نباشیم که طبق قوانین جهانی هم جنایتکار خوانده می‌شوند و اگر در اروپا هم باشند، محاکمه می شوند.

---

خبرهای مرتبط:
• «برخورد با سایت‌های مستهجن در ایران»• تشکیل دادسرای ویژه جرایم رایانه‌ای در ایران